Het einde.

“I am thankful for the strength that lives in my veins.”

Ik heb vele vragen gekregen over het einde van mijn leven waar ik graag een boekje over open doe. Het is heftig maar vertel jullie er graag over.

Ja, ik heb nagedacht over het einde maar alleen op het moment dat het misging. Toen de artsen in paniek waren op de IC heb ik gedacht ‘laat mij maar gaan’. Ik had geen zin meer om te vechten. Maar deze gedachte is snel verdwenen.

Het is wel vaker lichtelijk in mij opgekomen op het moment dat ik frustraties had. Op de momenten dat ik niet meer wist hoe ik moest liggen, op de momenten dat ik nachten zonder bel heb gelegen, op de momenten dat niemand mij begreep of op de momenten dat ik pijn had.

Toen ik eenmaal wakker werd en besefte wat er gebeurd was, is de gedachte om er een einde aan te maken ook nooit in mij opgekomen. Ik heb al die tijd in mijn lichaam gelooft. Ik wist dat het tijd nodig ging hebben maar dat ik er bovenop zou komen.Een week geleden heb ik van mijn zus begrepen dat ik 6 maanden na de operatie mocht kiezen voor euthanasie. Dit heeft de arts mij nooit verteld. Ik zou mijn omgeving niet achter mij kunnen laten.

De arts heeft mij in de eerste week verteld, dat ik niks meer zou kunnen. Ik heb bij dit gesprek geen emotie getoond,omdat ik weet dat dit niet waar is. Al geef ik toe, mocht ik een ‘kasplantje’ zijn geworden, had ik wel aan euthanasie gedacht, ik kon mijn omgeving het niet aan doen om te moeten zorgen voor een ‘kasplantje’ en mijn kwaliteit van leven zou dan ook verloren zijn.

“I survived because the fire inside me, burned brighter than the fire around me.”