Mijn eerste weekendverlof

“Freedom is a state of mind.”

Op vrijdag om half 4 is het zover, ik word opgehaald door pap. Inmiddels kan ik de route naar huis dromen. Bij thuiskomst geef ik mam een dikke knuffel en al snel komen mijn zus en schoonbroer ook. Ik eet 2 volle borden en geniet van het ‘eigen’ eten. Nadat het eten wat is gezakt vertrekken we naar Clevers. Met gemak eet ik de ijscoupe op. Eenmaal thuis ben ik kapot. Mijn zus slaapt vannacht bij me. Toch wel eng zo’n bed.

Op zaterdag ben ik al vroeg wakker, samen met pap heb ik veel gepland. Als eerste gaan we naar de sportschool. Ik krijg een bidon,die kan ik goed gebruiken. Hierna gaan we naar de brillenwinkel om mijn bril te stellen. Ik zoek mij meteen een nieuwe bril en zonnebril uit. Volgende week heb ik een afspraak om mijn ogen te meten. Hierna lopen we naar Bruna, hier maak ik pasfoto’s want ik heb een gehandicaptenparkeerkaart aangevraagd (die rolstoel krijgt steeds meer voordelen). Nadat we in het dorp klaar zijn hebben we nog tijd en gaan we de collega’s op mijn werk verrassen. Zij laten toch wel een traantje maar wat fijn om hun weer te zien. Thuis wacht de pedicure op mij en helpt mij met mijn tenen want inmiddels is de pijn ondraaglijk. In de middag krijg ik bezoek van een vriendin. Het is supergezellig! Na dit bezoekje rust ik even uit en komt mijn zus mij samen met mijn schoonbroer halen. Het is tijd voor mijn verrassing. Ik stap in de auto met bestemming onbekend. Onderweg raad ik het, we gaan naar de bioscoop, de Aladdin film. Hij is geweldig en ik geniet van een hapje en een drankje. Na de film eten we met z’n allen thuis andijviestamppot, mijn lievelingseten. Na het eten komt mijn vriend. Samen wandelen we een stuk naar de supermarkt. Ik merk dat ik bekeken word, maar heb steeds meer ‘schijt’ eraan. Wat is het fijn om hem weer in mijn omgeving te zien. In de avond kijken we samen met pap en mam wat tv. Hierna kijken we in bed een serietje, wat is het fijn om weer samen in bed te kruipen.

Op zondagochtend ben ik opnieuw vroeg wakker door mijn enthousiasme. Vandaag ga ik naar Funpop, dit is een festival voor mensen met een beperking. In de ochtend komt mijn zus mijn haar en makeup doen. Om half 11 is het tijd om aan te rijden. Daar tref ik mijn 2 beste vrienden. Eenmaal op het terrein tref ik mijn mentor, ook zij krijgt de tranen in haar ogen. Het is ook bijzonder, vorig jaar stond ik hier als vrijwilliger en nu als bezoeker. Na dit herzien komt ook mijn andere docent, ook zij vind het fantastisch om mij te zien. Hierna is het tijd om bonnen te halen en drinken. Ik heb besloten dat ik geen alcohol ga drinken, dit kan te hard aankomen. Wel proef ik een slok, de smaak is wennen maar het is heerlijk. We wandelen een rondje over het terrein en leden van de organisatie komen ook even om mij te zien. Hierna komt John de Bever, ik geniet van de muziek. Voor ik het weet, word mijn stoel beetgepakt en komt de organisatie naar me toe, ik mag backstage om Rowwen Hèze te ontmoeten. Ondanks alles heeft dit toch zo z’n voordelen. Ik ben overdonderd door alles. Ik kom een bekende tegen van vorig jaar en zij wil graag een interview met me doen, natuurlijk zeg ik hier geen nee tegen. In het eerst sinds het gebeurt is, doe ik zelf mijn verhaal, dit komt wel aan bij mijn vrienden. Toch worden deze emoties snel aan de kant gezet, Rowwen Hèze moet spelen,tijd voor een feestje! Ik geniet van de muziek en de mensen om me heen. Bij het liedje ‘met de neus umhoeg’ moet ik even slikken.

” Hoeg in de wolke of dicht bie de grond.
Noeit huure klage, waas altied gezond.
Veur altied same, de kaarte versteurt.
Lang zuije ze leave, toen is ’t gebeurt.”

Na Rowwen Hèze is het tijd om een hapje te eten. Voor het eerst mag ik frietjes, wat kan ik hier van genieten! Na het eten nemen we plaats op het rolstoelpodium en genieten van Vinchenzo. We blijven hier zitten en hebben met de optredens hierna de tijd van ons leven. Wel heb ik vandaag gemerkt hoe eenzaam het alweer is als je niet kunt praten, Ik praat voor deze drukte en lawaai nog te zacht en onduidelijk. Als ik om me heen kijk, besef ik dat ik echt geluk heb gehad met mijn geestelijke toestand. Maar ze geven mij ook kracht om door te gaan,wat er ook gebeurt.

Om 5 uur keren we terug naar huis, even een kleine pauze en de spullen ophalen keren we terug naar Hoensbroek. Na een tussenstop bij, JA ECHT DE MCDONALDS, rijden we terug. In de auto besef ik dat, ondanks het drukke weekend, ik opgeladen ben. Ik kan niet beseffen dat dit voortaan mijn weekenden gaan zijn.

“When you truly don’t care what anyone thinks of you, you have reached a dangerously level of freedom.”