Nou, welkom op mijn allereerste blog EVER. Voordat ik begin zal ik mij even voorstellen. Mijn naam is Loes Cox (25) en ik ben de zus van Anne. Een pedagoog in hart en nieren en een moeder 2.0 voor Anne. Tot begin 2018 woonde ik samen met mijn ouders en Anne en was onze relatie zoals die van ‘echte zusjes’. Nadat ik uit huis ging is onze relatie uitgegroeid tot die van beste vriendinnen. Na 31 januari is dit alleen maar meer geworden en zijn we feilloos op elkaar afgestemd. In overleg met Anne hebben we samen besloten om wekelijks een blog erop te zetten vanuit mijn oogpunt. Dit om het bijzondere verhaal van Anne op meerdere manieren te delen.

De afgelopen maanden vanaf juni ’18 zijn een rollercoaster geweest. Van gesprekken tot onderzoeken en van Maastricht tot Nijmegen zijn we bezig geweest om meer te weten te komen over het aneurysma. Dat het ingewikkeld lag wisten we en dat er risico’s zaten aan een operatie was duidelijk maar dít hadden we nooit verwacht. Als zus stond ik achter de beslissing om de operatie te laten uitvoeren omdat het leven met die ‘tijdbom’ in je hoofd, geen leven is. Maar na de meerdere herseninfarcten om 20:00 op 31 januari begon ik te twijfelen. Hebben we hier goed aan gedaan?

31/01/2019 – De dag van de operatie in Nijmegen was een erg lange dag door al het wachten. Vier uur tijdens de operatie en vier uur lang uitslapen op de recovery. Het moment dat Anne teruggereden werd viel er een enorm last van mij af. Ze kwam terug zoals iedereen van een operatie terug komt, moe en timide. Maar vanaf het moment dat ze de kamer terug op werd gereden en ze het bed op de remmen zette zag ik dat het fout ging. Ik zag dat het geen ‘normale’ symptomen waren die ze toonde (na 1 jaar stage op de kinderafdeling in het ziekenhuis heb ik behoorlijk wat mensen zien wakker worden na een narcose). Na het een HEEL VEEL aantal keren bij de verpleegkundige te hebben aangeven leek ze toch in te zien dat het geen bijwerkingen waren van de narcose of medicijnen, de arts kwam erbij. De situatie van Anne verslechterde. Ze begon alle namen van ons op te noemen, praatte met een dubbele tong, maakte bewegingen ontzettend groot en had ontzettend grote pupillen. Nadat de arts wat testjes had gedaan kwam hij buiten de deuropening staan en vertelde tegen de verpleegkundige dat het foute boel was. Mijn vriend en ik vingen dit op en ik ‘stortte’ in.

Na tien minuten werd Anne weggereden met haar bed en kwam de arts naar ons toe. Hij vertelde ons waar ik al bang voor was. Anne liet tekenen zien van een herseninfarct en hij maakte zich zorgen. Ze werd voor een CT scan naar beneden gebracht en hier gingen ze verder kijken. Wij kregen de vraag voor de noodbloedverdunner. Gaven wij hier toestemming voor? Het zou risico’s geven op bloedingen maar de bloedpropjes die nu rondvlogen zouden wel opgelost worden erdoor. We hebben toen besloten het vertrouwen in de handen van de artsen te geven omdat zij meer kennis hebben dan wij. De uren hierna waren ondraaglijk en iedereen ging er anders mee om. Mijn ouders, mijn vriend, Anne d’r vriend en ik bleven wachten op de afdeling. Het is bizar hoe je lichaam reageert op deze situaties en hoe ieder er anders op reageert. Ik kan mij herinneren dat ik niet kon praten, trillingen voelde in mijn hele lijf en de tranen voelde duwen achter mijn ogen. Na 2 uur werden we door de verpleegkundige gehaald maar zag ik geen Anne. We moesten meekomen naar de familiekamer op de IC en verder werd er niets gezegd.

Eenmaal op de familiekamer had ik Anne nog steeds niet gezien en kreeg ik geen woord uit mijn keel en geen slok drinken erdoor. De arts kwam de kamer op en sloot de deur.. Lang verhaal kort, de herseninfarcten waren gebeurd en de noodbloedverdunner werkte voor een korte tijd. Hierna had het medicijn gezorgd voor epileptische aanvallen en is ze verplaatst naar de IC waar ze geïntubeerd is en in slaap werd gehouden door morfine. De arts maakte zeer duidelijk dat deze nacht erg kritiek was en dat er een kans was dat het verkeerd zou kunnen aflopen. We mochten Anne hierna bezoeken op haar kamer op de IC. Nu ben ik naar woorden aan het zoeken om te beschrijven hoe dit voor mij voelde om je zusje zo te zien liggen. Het leek net een scene uit een ziekenhuisserie op tv. Een meisje in een veel te groot bed, met veel te veel toeters en bellen in en om haar lichaam en met machines om haar heen. Te beseffen dat 24 uur daarvoor nog alles oké met haar was. Het deed pijn om haar zo te zien en veel verdriet kwam erbij kijken maar ook vond ik het eng. Bang dat er nog iets zou gebeuren met haar.

De nacht hierna verliep moeizaam en was zwaar. We sliepen in de familiekamer en we hadden een aantal banken en bedden tot onze beschikking maar slapen zat er amper in. Inmiddels herkende ik het geluid van de deuren op de IC wanneer deze open en dicht gingen. Bij iedere bezoeker/professional die naar binnen of naar buiten ging dacht ik dat ik het nieuws zou krijgen dat het mis was gegaan. Ik heb niet geslapen die nacht en wilde meerdere malen naar Anne toe maar uit angst bleef ik weg en wachtte ik totdat er mensen wakker waren die met mij wilden gaan. Het gevoel haar te zien was zo fijn omdat ik wist dat mijn zusje nog ademde en nog bij mij in de buurt was. Maar om te beschrijven hoe het is om je ouders te zien in deze situatie kan ik niet in woorden uitleggen. Het verdriet en de onmacht voor jezelf is al onhandelbaar, laat staan het te zien bij de mensen waar je het meeste van houdt. Een bizarre avond, nacht en morgen waren het op de IC in Nijmegen.

Dit was de poster die ik heb gemaakt voor op de IC. Zodat de professionals die op haar kamer kwamen wisten wie Anne is, wat ze fijn vindt en waar ze van houdt ❤.

2 reacties op ‘Gastblog Loes – 1.0

  1. Hoi Loes en Anne, wat een heftig verhaal! Ik werd wel op de hoogte gehouden door Fleur maar als je het dan zo leest dan denk ik nu woow wat jullie allemaal hebben moeten doorstaan! Ik wens jullie nog heel veel moed en kracht voor wat nog komen gaat. Dat jullie er zijn voor elkaar dat staat natuurlijk als een paal boven water! Diepe buiging! Liefs xxx

    Liked by 1 persoon

  2. Lieve Loes,
    Anne boft zo met zo’n lieve zus (en ouders, vriend, schoonbroer),
    Geweldig hoe jullie haar steunen en er altijd voor haar zijn. Heel veel sterkte met de wederopbouw van jullie leven 😘

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s