10. Geluksweek

“A grateful heart is a magnet for miracles.”

Ik heb deze week veel mooie vooruitzichten De canuleverwijdering, tripje naar Ajax en een fotoshoot voor Dagblad De Limburger, het voelt alsof ik eindelijk word beloond voor alle moed.

Ik heb heerlijk geslapen in het ziekenhuis, dat is anders geweest. Ik kijk een serietje op mijn laptop en voor ik het weet staan pap en mijn zus voor m’n neus samen met Henk, een oud collega (van het ziekenhuis). Henk duwt me naar het restaurant waar ik wat pudding eet.

Samen met pap vertrek ik naar Hoensbroek. Eenmaal daar aangekomen krijg ik veel leuke reacties van de verpleegkundigen. We gaan naar de therapieën, therapeuten staan met tranen in hun ogen, wat zijn ze blij voor mij! Samen met de fysio’s ga ik traplopen, dit gaat super. Hierna ga ik een stuk lopen op de loopbrug, dit gaat veel beter. De fysio vraagt waar de canule eigenlijk zat, hij snapt er niks van, lichamelijk gaat het veel beter. Ik merk dat ik nieuwe kracht heb en kan er flink tegenaan.

Ik ben opgewekter en optimistischer. Er is een druk van mijn schouders. Ik kan geluid maken wanneer er iets is en gemakkelijker zeggen wat er is.

Eenmaal terug boven heb ik logopodie, ik oefen met tellen, en ook al klinkt het niet, ik kan het! Ik krijg tomatensoep, dit prikt nog teveel helaas. Maar pudding gaat stukken beter. Hierna mag ik gaan oefenen met een gemalen maaltijd, maar ik moet nog alles door elkaar en krijg een vieze drap, maar wat is dat vies. Met tegenzin eet ik een paar happen.

Gelukkig kan ik inmiddels met links en rechts typen, dit is heel fijn voor mijn blog, ik kan langere verhalen typen en stukken sneller.

Vanmorgen werd ik om 8 uur gewekt. Vandaag is de dag, Ajax! In de ochtend komt de ergo therapeut de verzorging doen om te kijken wat ik zelf kan. Zittend krijg ik mijn shirt zelf aan en uit. Liggend zelfs mijn eigen broek. Mijn vriend is er al vroeg, hij komt een dagje meekijken. Bij de handfunctie doen we Mastermind, dit is goed voor mijn fijne motoriek. Bij de fysio oefenen we met samen lopen en traplopen. Mijn zus is er om mij klaar te maken voor mijn Ajax avontuur.

Ik ben super verkouden maar kan inmiddels zelf mijn neus optrekken en snuiten. Dit is een grote stap!

Eenmaal terug in bed is het 2 uur’s nachts, ik ben kapot. Mijn vriend blijft gelukkig slapen. ‘S morgens word ik om half9 gewekt omdat de sonde nog ingebracht moet worden, gelukkig blijft mijn vriend hierbij. Ze proberen het twee keer maar het lukt niet. Één uur later proberen ze nog eens, opnieuw lukt het niet,ze gaan met de arts overleggen.

Mijn zus is er al om half 11, zij komt mijn haar en make up doen voor de fotoshoot. En dat ook nog zonder sonde. Het is haasten, maar we halen het. Beneden krijg ik het harnas aan en mag ik gaan lopen, met om heen klikkende camera’s. Wat is het moeilijk om alleen een kruk vast te houden en mijn vertrouwen weg te moeten geven aan een apparaat. Ik loop een stuk en kan met behulp van de robot de trap op. Een journalist stelt nog een aantal vragen, ze vind mijn verhaal bijzonder en gaat voorstellen om nog eens terug te komen om een artikel over mij te schrijven.

In de middag moet ik naar de KNO-arts, zij kijkt met een camera in mijn neus waarom de sonde er niet in kan, mijn slijmvliezen in de neus zijn opgezwollen door de verkoudheid. Ik krijg watjes met neusspray en een verdovend middel in mijn neus zodat dit slinkt. Hierna doen ze rechts een poging maar helaas. Links gaat gelukkig snel en voor ik het weet zit hij erin.

In de late middag ga ik in de huiskamer zitten met mijn laptop, ik voel me minder opgesloten. Ik eet ook hier. Dit keer smaakt het stukken beter. Tussendoor zet ik Netflix op en denk ik hier minder bij na. In de avond komen er twee vriendinnen van school, we spelen beneden Rummikub. Ze vragen of ik niet naar de diplomauitreiking wil komen, maar dit vind ik te confronterend. Als ze weg zijn, ga ik zelfstandig aan bureau zitten met een muziekje op, om aan mijn blog te werken. Tussendoor drink ik mijn eerste Nutridrink, het smaakt op het begin naar yogi maar die smaak is snel verdwenen, gadverdamme!

De avonddienst bestaat uit mijn favorieten. We kletsen en lachen veel over van alles en nog wat. Zij beloven mij, dat als ik weer kan eten, om pizza te bestellen in de nacht.

In de morgen ga ik in de huiskamer ontbijten met pudding en voor het eerst sinds het begin mag ik weer een kop koffie. Hierna krijg ik Nutri pudding in plaats van drinken, gemengd met nog meer gewone vla, dit smaakt beter. Na de pudding,lees ik de krant met een kop koffie, dit voelt echt weer meer normaal. Alleen mis ik door de koffie mij sigaret. Als het gat van de canule hersteld is, begin ik tegen beter weten in weer met roken. In de krant zie ik het stuk van gister staan, helaas zonder mijn foto, wel is er over mij geschreven.

Met de fysio oefen ik boven om in bed te gaan, dit lukt al zelfstandig! Mijn ouders komen pas laat dus scheur ik de hele morgen rond met de muziek in de oren. Alleen zijn gaat mij steeds beter af.

In de avond krijg ik weer zo’n heerlijk vieze maaltijd, met tegenzin eet ik de helft op maar gelukkig heeft mijn vader creme brûlée meegenomen en kan ik die op smullen. Hierna krijg ik nog een Nutripudding maar mijn bezoek heeft slagroom meegenomen en samen smaakt het redelijk, ik zal even moeten doorzetten. In de huiskamer doen we gezellig wat spelletjes en natuurlijk een kop koffie!

Praten gaat steeds beter, ook al klinkt dit nog niet, ik kan gesprekjes voeren. Sommige klanken zijn lastig, maar ook dit kan komen omdat er nog lucht ontsnapt via het gat van de canule, dit zou over 2 weken dicht moeten zijn.

Van de logopedie heb ik een voedingsschema gekregen, ik krijg alleen in de nacht sondevoeding! Overdag eet ik soep,pudding,de vieze drap maaltijd en mijn Nutripudding.

Op de zaterdag slaap ik lekker uit tot 10, wat heb ik dit gemist. Met het personeel kletst ik wat meer tijdens de zorg, al kost dit nog veel moeite. Na de zorg krijg ik een kop koffie en pudding en kijk ik een Netflix serie aan het bureau.

In de middag komen opa en oma en een vriendin van hun langs samen met papa. Beneden drink ik een cappuccino. In de avond eet ik op mijn kamer met een verpleegkundige. Ik klets zo goed mogelijk met haar, als ze even later terugkomt,krijg ik een gelukshanger, ze dacht thuis veel aan mij.

Jordy blijft slapen. Ik krijg van hem een armband want morgen zijn we een halfjaar samen. Wat is hij mooi, wat is het toch een lieverd! In de avond spelen we een spelletje en kijken we serie, lekker tegen elkaar aan, wat doet dit mij goed.

Op zondag ben ik lang alleen, dan komt het gezin langs voor Moederdag. In de avond heb ik geen bezoek. Ik kruip achter mijn laptop.

“Take time to make your soul happy.”