Vertrouwen

“Forgiving them isn’t the hard part, it’s trusting them again.”

Vertrouwen in mijn eigen lichaam.

Eenmaal in Hoensbroek wordt ik meer aan mijn eigen lichaam overgelaten tijdens de therapie. Maar dit is pas eng. Ik moet staan,zitten en lopen terwijl ik nog geen rompbalans of controle heb. Ik raak meerdere keren in paniek. Ik moet leren om mijn eigen lichaam weer te vertrouwen. Mijn lichaam doet dingen die ik niet wil en doet geen dingen terwijl ik dit wel wil. Ik weet nog goed dat ik voor het eerst op het sta-apparaat mocht (dit is een apparaat om te oefenen met staan). Ik barstte in tranen uit en raakte volledig in paniek.

Buiten de therapie en mijn controle weer te moeten vinden. Is het lastig om mijn lichaam nog te vertrouwen nadat ik een herseninfarct heb gehad. Mijn eigen lichaam heeft mij dit leed aangedaan.

Vertrouwen in verpleging

Zelf kan ik weinig aangeven tijdens de verzorging. De verpleging voert de zorg uit en ik moet er op vertrouwen dat dit goed gaat. Dit word gelukkig steeds gemakkelijker.

Ik vind het erg moeilijk om mijn medicijngebruik in handen van de verpleging te geven, omdat hier mijn bloedverdunners bijzitten en deze een volgend herseninfarct voorkomen. Ik hang briefjes op met de vraag of ze kunnen laten weten welke medicatie ik krijg, hierdoor heb ik er zelf controle over.

Vertrouwen in mijn naasten

Mijn familie en mijn vriend zijn mijn stem. Ik vind het daarom erg moeilijk om alleen te zijn, ook dit gaat inmiddels veel beter. Ik moet alles uit handen geven en dit overlaten aan hun. Ik moet erop vertrouwen dat zij dit onthouden en uitvoeren. Ik vind het op het begin lastig om bezoek te krijgen zonder ‘mijn kring’. Hun hebben al aan een blik of beweging genoeg om te weten wat ik bedoel.

Ik heb geleerd om vertrouwen in mijn lichaam en alle mensen om mij heen. Qua medicatie zal dit wel nog veel tijd kosten. Op het sta apparaat lees ik inmiddels rustig een boek en luister ik wat muziek.

“Trust is the hardest thing to find and the easiest thing to lose.”