“Be proud of how hard you are trying.”

Om half 7 word ik gewekt door de nachtdienst, ze komen mij verzorgen. Vandaag is de grote dag, er wordt beslist of de canule eruit mag. Ik verheug mij hier niet teveel op, wil niet weer een tegenslag. Mijn vriend is blijven slapen en mijn zus en pap komen helpen inpakken, want ik moet een nachtje in het ziekenhuis blijven.

Met onze eigen auto vertrekken we naar Venlo. De verpleegkundigen schrikken van hoe goed ik vooruit ben gegaan. Op de kamer kletsen we wat bij en laat ik mijn trucjes zien. Om 10.00 is de logopediste er, gelukkig weer de bekende, dit geeft mij veel moed.

Met z’n allen gaan we naar de poli, hier krijg ik een slikonderzoek met chocolademelk, pudding en een boterham met stroop. Dit gaat super, wel is het moeizaam met de boterham, dit is tevens ook de eerste keer dat ik vast voedsel probeer. De arts en de logopediste besluiten dat de canule eruit mag. We gaan terug naar de afdeling. Ik word weer in bed gelegd en de verpleegkundigen komen samen met de arts. Alles gaat ineens heel snel, voor ik het weet ben ik bevrijd! De opening word afgeplakt en ik moet voor een paar uurtjes aan de monitor. Helaas gaat spreken nog niet. 4 maanden lang heeft de canule mij veel ellende bezorgd en eindelijk ben ik van die zorgen af.

Mijn zus haalt in het restaurant een bakje pudding. Ik heb al sinds 12 uur vannacht niet gegeten en vreselijke honger. Wat een verschil, ik slik veel gemakkelijker. Mijn zus is erg bezorgd, dit zorgt voor de slappe lach, sinds 4 maanden komt er geluid bij, ik kan weer lachen!

Het gaat super zonder canule, wat een bevrijding. We krijgen te horen dat Loes mee kan naar Ajax, het gaat dus door! Ik maak steeds meer geluid, dit betekent dat het praten snel terug zal komen. Helaas zal eten nog veel oefening en tijd kosten.

We gaan naar het restaurant om een spel te spelen. Hier zijn we nooit aan begonnen. Ik kan eindelijk geluid maken, alleen klinkt het nergens na en zorgt dit voor grappige taferelen.

Mijn vader brengt vlaai mee om hier te vieren dat ik ben verlost. Helaas mag ik zelf nog geen stukje.

In de avond komen de vrienden langs, het gaat namelijk erg goed en ik verveel me anders kapot. Ze lachen zich kapot om mijn mooie geluiden. Ik besef hoe erg ik het had gemist om weer te kunnen lachen met mijn vrienden.

Mijn vriend helpt in de avond de verpleging mee want die zijn een andere gewend. Ze staan verbaasd als ik zelfs mijn eigen pyjama aan kan trekken, dit hadden ze nooit verwacht.

“Freedom is the oxygen of the soul.”

5 reacties op β€˜9. D-Day’

  1. Wat geweldig dat je eindelijk weer kan lachen met geluid en binnenkort ook weer iedereen de oren van het hoofd kan kletsen! Veel plezier bij AJAX!

    Like

  2. Hoi Anne, wat ben jij een kanjer!!!
    Wij wensen je heel veel beterschap, sterkte en succes met de revalidatie.
    Voor vanavond super veel plezier bij Ajax 😊
    Groetjes Pieter en Hannie Philipsen (ouders van Dion)

    Like

  3. Hoi Anne, wat ben jij een kanjer!!!
    Wij wensen je heel veel beterschap, sterkte en succes met de revalidatie.
    Wat fijn dat je gisterenavond samen met je vriend en zus naar Ajax bent geweest 😊
    Groetjes Pieter en Hannie Philipsen (ouders van Dion)

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s