8. Goed nieuws

“Without rain nothing grows, learn to embrace the storms of life”

Afgelopen maandag heb ik hard gewerkt. Mijn zus leerde alles voor het vertrek naar Venlo. Op dinsdag mocht ik eindelijk weg. Op woensdag heb ik een minder druk programma, in de middag ben ik optijd klaar en besluiten mijn zus en ik om het kasteel te gaan bekijken. Sinds maandag zit de handbesturing van mijn rolstoel aan de andere kant (om links te stimuleren), hierdoor is dit nogal een zware opgave. Eenmaal aangekomen bij het kasteel ben ik verbaasd, wat is dit kasteel nog mooi! Ik begeef me op de ‘niet zo rolstoel vriendelijke’ paden en stop om de paar seconden omdat m’n zus weer foto’s aan het maken is. Op de terugweg rij ik met meer vertrouwen op de weg maar wat is het fijn als ik weer op de afdeling ben en ik de rolstoel even niet meer hoef te besturen. Mijn hand moet ff bij komen.

Het blijkt woensdag dat er een probleem is met de afspraak voor de canule, waardoor mijn vriend en ik toch een kans hebben om de wedstrijd van Ajax bij te wonen. Alleen hebben we hiervoor toestemming van de arts nodig. In de avond besluiten we samen een brief naar de arts te sturen, dit om te laten zien dat we over de reis en eventuele problemen hebben nagedacht. Woensdag mag ik bij de fysio een stuk wandelen, met 2 personen ondersteuning, gaat dit steeds gemakkelijker. Ik loop voor het eerst buiten de therapieruimte zonder enig hulpmiddel!!! Op donderdag krijg ik weer een nieuwe uitdaging van de fysio en rijdt ik mee naar de gymzaal, hier oefen ik voor het eerst op een oefentrap en het gaat supergoed! Bij de ergotherapie, moet ik opnieuw mijn knijpkracht van beide handen testen aangezien dit sinds de eerste keer flink vooruit is gegaan. Na de test blijkt dat alles bijna is verdubbeld, ik wist het. Ook links lijkt mee te gaan werken.

Begin deze week ben ik gevraagd voor een fotoshoot. Het revalidatiecentrum krijgt een nieuw oefensysteem om te helpen met lopen. Dagblad de Limburger wil dit in de krant publiceren en ze vroegen mij om op de foto te gaan terwijl ik met dit apparaat loop. Mijn zus kwam op het slimme idee om dan maar meteen mijn blog te benoemen in de krant.

Na alle therapieën komt de arts donderdag in de late middag langs. Aankomende maandagmorgen moet ik naar Venlo naar de KNO- arts, zij gaan onderzoeken doen, als dit goed gaat mag de canule eruit! Eindelijk na al die maanden. Verder krijg ik ook het goede nieuws dat ik toestemming heb voor Ajax, mits bij canuleverwijdering er geen problemen ontstaan. Volgende week word, hopelijk, mijn geluksweek.

Op donderdagavond komt een vriendin langs. Samen met haar liep ik 3 maanden stage in Wales 2 jaar geleden. Aangezien zij in Brunssum woont, hoeft ze maar een stukje te rijden in vergelijking tot mijn vrienden uit Venlo. Zij maakt vanavond voor het eerst kennis met mijn brabander.

Vrijdag heeft de fysio heeft een nieuwe uitdaging, een trap met 17 treden. Op en af met links (mijn zwakke kant), met een wandelstok. Dit gaat verrassend goed. Maar wat is achteruit eng, ik zie niks en moet vertrouwen op anderen en op mijn lichaam. Bij de ergotherapie mag ik oefenen met mijn fijne motoriek, dat betekend dat ik allerlei spellen mag spelen omdat dit goed is voor de hand. Dit vind ik heeeleeeemaaaal niet erg, ben nogal een grote spellenfan :).

Ondanks dat ik niet kan praten, leren bewoners mij kennen. Ze groeten mij en vertellen me dat ik zo goed vooruit ga. Eindelijk voel ik mij minder eenzaam. Dit doet me goed. Hierdoor kan ik ook meer alleen zijn. Omdat iedereen hier iets heeft meegemaakt, accepteren ze iedereens gebreken. In het weekend eet ik mee met de bewoners aan tafel. Ze praten tegen mij en behandelen me heel fijn. Ik begin mij thuis te voelen.

Vandaag heb ik gehoord dat ik morgen terug mag naar de KNO arts in Venlo, ik krijg wat onderzoeken en als deze in orde zijn word ik bevrijd van de canule! Dit betekent niet dat ik meteen zal kunnen eten en praten, deze spieren moeten aansterken.

Morgen ga ik een geluksweek in!

“I’m not lucky, I’m blessed”