“Take a deep breath and remember who the fuck you are.”

Vandaag is het zover, mama’s knieoperatie, dat houdt dat ik vandaag weer naar Venlo mag. Toch wel zenuwachtig word ik wakker, alles wordt klaargelegd en ze komen mij om 9.15 halen.

Eenmaal in de auto zit ik voorin, wat voelt dit vreemd! Kijkend naar mijn zus vraag ik me af of ik het nog kan, zolang heb ik mijn rijbewijs nog niet. Ook weet ik niet of mijn lichaam hier nog toe in staat is. Tussendoor staat mijn Spotify lijst op en galmt Peter Beense door de speakers.

‘ Ze mogen van me zeggen wat ze willen, ik trek me daar toch lekker niks van aan’

Ik besluit dat deze zin mijn motto is voor vandaag.

Eenmaal in het ziekenhuis gaan we naar mam, ze wordt om 11.45 weer op de kamer verwacht en besluiten om naar de IC te gaan. Onderweg kom ik mijn fysiotherapeut tegen, die mij destijds onder andere heeft behandeld. Samen laat ik zien dat ik al wat stappen kan zetten. Hierna gaan we door, de verpleegkundigen komen mij begroeten en staan versteld van wat ze zien.

Mam moet terug en wachten af tot mam gehaald wordt. Om 10 voor 1 wordt mam naar de OK gebracht. Mijn vrienden komen om 1 uur even langs en we kletsen gezellig bij.

Mijn vriend belt me op, dat mijn wens naar Ajax is uitgekomen, volgende week mogen we de return op het invalidenplatform bekijken. Al snel blijkt dit onmogelijk, het plan is dan om de canule te verwijderen. Ik ben hierdoor zeer emotioneel, na alles heb ik geluk en dit wordt mij afgepakt terwijl ik er geen controle over heb. Na een tijdje land het vervelende nieuws. We besluiten om naar huis te rijden.

Eenmaal thuis, voelt het niet meer als thuis, het ruikt anders. Verder doet het mij ook veel pijn, ik vertrok hier als een kerngezond persoon en ben nu voor het eerst als ‘gehandicapte’ weer terug. We wandelen naar de Plus en ik herhaal mijn motto nog eens. Ik word flink bekeken. We rijden nog even langs mijn zus om het nieuwe konijn te bewonderen, dit doet me goed.

Van pap horen we dat mam terug is, we rijden weer naar het ziekenhuis. Mam ziet er goed uit. We kletsen even bij (met mijn gebaren) en de rest gaat een hapje eten, op dit moment heb ik het meeste zin in eten. In het restaurant word ik in een gewone stoel gezet. Zelfs hier word ik flink bekeken. Ik word terug gezet en wegaan afscheid nemen van mam.

Het afscheid valt mij zwaar, ik besef dat ik hier niet kan blijven en terug moet naar Hoensbroek. Op de terugweg ben ik vermoeid, het was een zware dag, die veel emoties heeft opgeroepen.

“Let go of what’s gone, be grateful for what remains and look forward to what is coming.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s